وحيده ( 1327 ) خانم وحيده كنگرلو ( مهدويان ) ، در يازدهم دىماه سال 1327 در تهران قدم به عرصهء حيات نهاد . پدرش عطاء اللّه ، از سلحشوران و دلاوران ايل كنگرلو بود و مادرش نيز از زنان اديبه و فاضله به شمار مىرفت و با پروين اعتصامى دوست و هم‌دوره بود . خانم مهدويان تحصيلات خود را در تهران به انجام رسانيد و در رشتهء ادبيات فارسى فارغ التحصيل گرديد ، از اوان كودكى براثر راهنماييهاى مادرش با كلمات موزون بزرگان شعر و ادب آشنايى يافت و خود در اين‌باره گويد : « از كودكى تفكر و انديشيدن را دوست داشتم ، نالهء جويبار ، نسيم سحر ، عظمت كوهسار و كلمات زيبا و دلنشين روحم را نوازش مىداد تا اينكه احساس كردم طبعم سخنى موزون مىطلبد ، از همان نوجوانى به مطالعهء آثار بزرگانى چون سعدى و حافظ و پروين اعتصامى پرداختم و بعد هم به اشعار استاد شهريار دلبستگى پيدا كردم و در حقيقت آنچه دارم همه از دولت مادر دارم . » خانم كنگرلو كه با نام خانوادگى شوهرش مهدويان شهرت يافته و تخلص شعرى را نيز از نام خود برگزيده است ، از سال 1357 آغاز شاعرى كرد و در اين رهگذر تحت تأثير كلام شهريار قرار گرفت كه خود در اين‌باره گويد : « از نوجوانى استاد شهريار را مىشناختم ، گلواژه‌هاى كلامش خيالم را معطر مىساخت ، كوير تشنهء طبعم در آرزوى باران رحمتى بود كه در كوچه باغهاى سرسبز و معطر شعر او روحم را نوازش داد و در همين زمان بود كه شكوفه‌هاى شعر و تخيل بر شاخه‌هاى احساسم جوانه زد و در سال 1360 در تبريز به ديدار استاد شهريار شتافتم ، از من خواست غزلى به استقبال غزل " جرس كاروان " او بسرايم و غزلى به نام " جوانى گمشده " سرودم و تقديمش كردم ، مرا مورد تشويق قرار داد و بعدها در آذر سال 1371 همين غزل را در كنگرهء بزرگداشت استاد در تالار